In de huid van het andere geslacht

De Boekenkrant juni 2025

Schrijven als echtpaar heeft het voordeel dat je als man de beleving van een vrouw kan ontdekken en andersom, zegt Sean French, de echtgenoot van Nicci Gerrard. Samen is het echtpaar wereldberoemd als Nicci French. Ze hebben 28 thrillers geschreven, waarvan miljoenen exemplaren zijn verkocht. ‘Elk van onze boeken wortelt in een emotie uit een periode van ons leven,’ zegt Nicci. Ze kampt met een keelontsteking. Fluisterend: ‘Tyler Green komt nooit meer vrij gaat over ouder worden.’

Opeens is er toch contact met Londen. Even leek de Zoomafspraak te zullen mislukken, maar dan verschijnt via een telefoon Sean French schokkerig in beeld.

Hallo Sean, ik ben blij dat het gelukt is!

Sean: ‘Mijn verontschuldigen, Nicci ligt op bed met een keelontsteking en we werden opgehouden door voorbereidingen in Suffolk voor het huwelijk van onze dochter.’

In talloze interviews heeft het echtpaar al verteld hoe ze samenwerken. Elk jaar schrijven ze een boek. Tijdens een wandelvakantie bedenken ze het plot, en vervolgens sluit Sean zich op in het schuurtje en Nicci op zolder. Via email worden de aanzetten tot hoofdstukken uitgewisseld, maken de partners correcties in elkaars werk en schrijven ze verder. In het eindresultaat zie je niet meer wie wat geschreven heeft.

Het paar is wereldberoemd. Desgevraagd zegt Sean dat dit naar schatting zijn vijfhonderdste tot zeshonderdste interview is. ‘Ik ken het van beide kanten, want ik ben journalist geweest. Ik heb erg lastige mensen moeten interviewen. Daarom probeer ik er altijd een echt gesprek van te maken.’

Omdat er al zo veel bekend is, wil ik graag ongewone vragen stellen. Hoe komen jullie aan de namen van jullie personages?

‘Goede vraag. Namen zijn heel belangrijk. In Engeland zijn ze verbonden met sociale klasse. We hebben 28 boeken geschreven met tien tot vijftien personages. Je wil niet telkens dezelfde namen opnieuw gebruiken. Je probeert namen te vinden die vers aanvoelen. We doen er dagen over om het goed te krijgen.’

Schurk genoemd naar vriend

Zoekend op internet blijkt dat de persoon Tyler Green, het hoofdpersonage van hun nieuwste boek, in meervoud bestaat; als een geschiedkundige en als baseballspeler. Ook de bruut Harvey Skinner heeft (minstens) twee levende naamgenoten.

Heeft iemand ooit geklaagd?

‘O dear! Ik hoop dat ze er van genieten.’ Hij vertelt over Anthony Burgess, wiens uitgever een proces werd aangedaan door een man die in een boek voorkwam als sadist. ‘We hebben zelf een keer een schurk onbewust naar een vriend genoemd, en ontdekten dat net op tijd.’

Kunnen jullie beiden schrijven vanuit het perspectief van het andere geslacht?

‘Juist doordat we samenwerken hebben we een goede gelegenheid dat te onderzoeken. Het is nooit zo dat ik de manlijke personages schrijf en Nicci de vrouwelijke. Nicci schrijft prachtig over mannen. Dat is deel van het plezier; in de huid van het andere geslacht kruipen. Het is enorm interessant om als man de wereld te bekijken vanuit vrouwelijk perspectief en hoe anders die dan zou zijn als ik een vrouw was geweest.’

Schrijven is onze vorm van therapie

Nicci verschijnt in beeld. Ze worstelt met haar stem, maar slaagt erin een verontschuldiging te uiten.

In Tyler Green komt nooit meer vrij is sprake van een bevooroordeelde rechter. Sean, je hebt onlangs in een jury gezeten in de Old Bailey. Was de rechter daar ook bevooroordeeld?

‘Het was absoluut fascinerend. Het ging om een zaak van drie tieners die van moord werden verdacht. Ik ben onder de indruk hoe het werd aangepakt, en in dit geval zeer trots op het Britse rechtssysteem. De rechter was onkreukbaar. Mijn collega juryleden vonden het hilarisch dat ik schrijver ben, en wilden voortdurend weten of ik het ging gebruiken.’

In ‘Tyler Green‘ komt een groep vrienden na bijna dertig jaar weer bij elkaar. De meesten zijn minder succesvol dan ze ooit hoopten. Willen jullie hier iets mee duidelijk maken?

Sean: ‘Het is een boek over mensen van middelbare leeftijd. Iemand kan succesvol lijken, maar het kan niets waard zijn. We hopen zeker dat als je terugkijkt op het verleden er belangrijkere dingen zijn dan alleen uiterlijk succes. Een reünie is een dramatisch iets, waarbij mensen geconfronteerd worden met de vraag wat het allemaal betekende.’

Nicci: ‘Elke van onze boeken wortelt in een emotie uit een periode in ons leven. Tyler Geen gaat over de tijd die voorbij gaat. De lezer krijgt een intiem inkijkje in ons eigen leven. Schrijven is onze eigen vorm van therapie. Het is het onderzoeken van de wereld waarin we leven.’

Verbazingwekkende reis

Jullie lijken zo sociaal en aangepast. Waarom zijn jullie gefascineerd door misdaad?

Sean: ‘Ik voel me niet aangepast! Alles is een worsteling in de wereld. We pakken dingen op die echt en pijnlijk zijn, en geven dat vorm. Er zijn veel dingen waar we bang voor zijn.’

Nicci: ‘De wereld is beangstigend, en ook het eigen ik is beangstigend.’

Sean: ‘Wat is Nicci toch een vreemde vrouw. Wie is de persoon met wie ik getrouwd ben? In elk gezin zijn er geheimen en spanningen.’

In interviews met damesbladen lijken jullie het perfecte koppel. Helpt het schrijven als team jullie relatie?

Sean: ‘Nee, niet het perfecte koppel! We zijn in 1990 getrouwd. In 1994 schreven we ons eerste boek. Het schrijven is verweven met onze relatie. Het zou beangstigend zijn om zonder te moeten leven.’

Nicci: ‘Ik kan me dat wel voorstellen. Het is een verbazingwekkende reis geweest met zijn tweeën. Maar op een dag zullen we zonder het schrijven moeten leven.’

Robert Loeber